Lipik

Lipik to uzdrowiskowe miasto w Slawonii, którego wygląd i tożsamość powstały wokół wód termomineralnych, zabytkowego parku i hodowli lipicanów. Woda źródlana osiąga 62°C, a pisemne ślady jej wykorzystywania sięgają XVI wieku. Pod koniec XIX wieku wokół uzdrowiska powstały Kursalon, Wandelbahn, wille, aleje i reprezentacyjny park, dlatego centrum Lipika bardziej przypomina środkowoeuropejskie uzdrowisko niż typowe małe miasto slawońskie. Park uzdrowiskowy zajmuje około 12 hektarów i od 1965 roku ma status zabytku architektury parkowej. Drugą wielką historię Lipika przechowuje Państwowa Stadnina: hrabia Izidor Janković założył ją w 1843 roku, w 1938 roku otrzymała status państwowy, a ocalałe lipicany wywiezione w 1991 roku powróciły 13 października 2007 roku. Dziś odwiedzający mogą poznać konie, umówić się na jazdę rekreacyjną lub przejażdżkę bryczką. Krótki spacer od uzdrowiska prowadzi do źródła Antunovo vrelo i na wzgórze Jelkin brijeg, a jezioro Raminac, Pjeskara i leśny teren rekreacyjny Točak otwierają spokojniejsze, zielone obrzeża miasta.

Lipik nie powstał wokół jednej twierdzy ani rynku, lecz wokół leczniczej wody i parku uzdrowiskowego. Rodzina Janković zarządzała majątkiem Lipika od 1760 do 1861 roku i przyczyniła się do urządzenia alei, pawilonów oraz przestrzeni życia towarzyskiego kuracjuszy. Pod koniec XIX wieku kompleks uzdrowiskowy otrzymał charakterystyczną środkowoeuropejską architekturę, a kolej ułatwiła przyjazd odwiedzających i eksport butelkowanej wody mineralnej. Park dzieli się na historyzującą, neobarokową część północną przy uzdrowisku oraz późnoromantyczną część południową. Lipicany, wody termalne oraz wojenne zniszczenia i odbudowa dziedzictwa uzdrowiskowego wspólnie tworzą tożsamość współczesnego Lipika.