Belica

Belica to miejscowość w Međimurju, położona między górną a dolną częścią żupanii, ale jej najbardziej wyrazista tożsamość wyrasta z równiny i uprawy ziemniaków. Po II wojnie światowej miejscowość stała się szczególnie znana z tej uprawy, a producent z Belicy Stanko Premuš został w 1955 roku ogłoszony championem na republikańskiej wystawie rolniczej w Zagrzebiu. W 2025 roku to dziedzictwo zaczęło interpretować Muzeum Ziemniaka przy Ljudevita Gaja 23, owalny budynek pomyślany jak skórka wyrastająca z ziemi. Powierzchnia 150 metrów kwadratowych służy wystawom, edukacji, targom i prezentacji lokalnych produktów. Drugą osią miejscowości jest kościół parafialny Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny: wzniesiono go w stylu gotyckim w drugiej połowie XIII wieku, a obecny kształt otrzymał w 1598 roku. Pierwsza znana wzmianka o Belicy pochodzi z 1256 roku, natomiast skarb z epoki brązu znaleziony w 1964 roku podczas przygotowywania terenu pod miejscową cegielnię wskazuje na znacznie starszą obecność ludzi. Belica łączy więc podczas krótkiego spaceru średniowieczny kościół, przemysłową historię gliny i współczesną prezentację ziemniaka jako lokalnego symbolu.

Belica leży na styku Górnego i Dolnego Međimurja, na przeważnie młodym tarasie plejstoceńskim na wschód od Čakovca. Pierwsza znana wzmianka o miejscowości, pod nazwą Terra Beosvola, pochodzi z 1256 roku, a parafia jest wzmiankowana w 1334 roku. Gospodarczą historię Belicy kształtowały dwa surowce: glina, którą miejscowa cegielnia przetwarzała od początku XX wieku do początku lat 1980., oraz ziemniak, dzięki któremu wieś stała się znana po II wojnie światowej. Na terenie przygotowywanym pod cegielnię w 1964 roku znaleziono skarb sierpów, toporów, broni i surowego brązu z XI wieku przed Chrystusem. Dzisiejszą tożsamość Belicy dodatkowo podkreślają Muzeum Ziemniaka i kwiat ziemniaka w herbie gminy.