Karanac

Karanac leży u południowo-zachodnich podnóży Banskiego brda i należy do gminy Kneževi Vinogradi, ale swoją turystyczną tożsamość zbudował jako baranjska wieś etnograficzna. Jego osiem ulic nadal łączy domy, podwórza i gospodarstwa rolne z winnym krajobrazem Baranji. Najbardziej rozpoznawalny adres znajduje się przy Kolodvorska 99, gdzie Ulica zaboravljenog vremena skupia siedem starych stodół z warsztatami tkackim, stolarskim, garncarskim i bednarskim, zakładem fryzjerskim oraz gospodą „Pod kruškom”. Kolekcję uzupełniają wąskotorowy wagon kolejowy, młyn, kuźnia i dawna lodownia, a jej 847 przedmiotów wpisano do Rejestru dóbr kultury we wrześniu 2023 roku. Sakralną warstwę wsi tworzą katolicki kościół św. Donata, wzniesiony w 1830 roku, oraz chroniony Reformowany Kościół Chrześcijański przy Kolodvorska 104, zbudowany w latach 1808–1816. W kościele św. Donata znajdują się organy Josefa Angstera z 1882 roku, ustawione na chórze w 1917 roku. Karanac nie jest więc scenografią stworzoną wyłącznie dla odwiedzających, lecz wsią, w której w obrębie kilku sąsiednich ulic można poznać rzemiosło Baranji, dziedzictwo religijne i współczesną turystykę wiejską.

Tożsamość Karanacu nie wynika z jednego monumentalnego budynku, lecz z żywej więzi wsi z rolnictwem Baranji i tradycyjnym budownictwem. Osada jest drugą co do wielkości w gminie Kneževi Vinogradi i w przeciwieństwie do pozostałych miejscowości dzisiejszej gminy należała do dawnego majątku Darda. Winnice zajmowały historycznie znaczną część obszaru Karanacu, obok łąk sprzyjających hodowli bydła oraz pracy rzemieślników, takich jak bednarze, szewcy i tokarze.