Gmina Podgorač

Podgorač to miejscowość w Slawonii, w zachodniej części żupanii osijecko-barańskiej, położona przy drodze między Našicami a Đakowem. Źródła pisane wspominają ją po raz pierwszy w 1299 roku, a pod koniec XIV wieku była osadą targową i siedzibą dóbr z twierdzą znaną jako Pogar lub Pogarach. Armia osmańska zdobyła miejscowość około 1530 roku, po czym Podgorač stał się siedzibą nahiji w sandżaku pożeskim. Po wyzwoleniu w 1687 roku włączono go do dóbr Našice, którymi od 1734 roku zarządzała rodzina Pejačević. Najbardziej charakterystyczną budowlą dzisiejszego centrum jest kościół parafialny św. Mikołaja, wzniesiony w 1806 roku z cechami klasycystycznymi. Okolice Podgorača zachowują także znacznie starsze ślady: na stanowisku Ražište stwierdzono warstwy kultur ceramiki wstęgowej, sopockiej i vinčańskiej, a Breški świadczy o istnieniu osady z wczesnej epoki brązu. Wizyta w Podgoraču łączy więc archeologię pradziejową, średniowieczny ośrodek targowy i sakralne dziedzictwo slawońskiej wsi, a drogą krajową D515 można łatwo kontynuować podróż w kierunku Našic lub Đakova.

Tożsamość Podgorača ukształtowały położenie na skraju obszaru Našice oraz kilka wyraźnie różniących się epok historycznych. Średniowieczna osada targowa Pogarach miała twierdzę i dobra, którymi w XV wieku zarządzała rodzina Gorjanski. Po okresie osmańskim miejscowość od początku XVIII wieku należała do dóbr Našice, a w 1734 roku przejęła ją rodzina Pejačević. W XIX i na początku XX wieku Pavao Pejačević wspierał budowę szkoły, budynku gminy, dworu parafialnego oraz założonej w 1907 roku Czytelni Chorwackiej. Dzisiejsze centrum z kościołem św. Mikołaja kontynuuje zatem rolę lokalnego ośrodka administracyjnego i społecznego, którą Podgorač pełni od średniowiecza.