Blato

Blato leży w głębi zachodniej części Korčuli, między Velą Luką a nadmorskimi zatokami Prigradica, Prižba i Gršćica. Główną oś miejscowości wyróżnia niemal kilometrowa aleja lipowa posadzona w 1911 roku, będąca rzadkim motywem urbanistycznym na dalmatyńskich wyspach. W historycznym centrum wyróżniają się kościół parafialny Wszystkich Świętych, zamek Arneri z muzeum regionalnym oraz szereg kamiennych domów. Blato kultywuje kumpaniję, tradycyjny taniec z mieczami wykonywany w uroczystych strojach, a lokalny deser lumblija jest silnie związany z tradycją Blata i świętem Wszystkich Świętych. Na okolicznych polach uprawia się winorośl, oliwki, figi i inne rośliny śródziemnomorskie. Morze nie znajduje się w samym centrum miejscowości: do Prigradicy na północy są około cztery kilometry, a do Prižby i Gršćicy na południu około pięciu. Blato oferuje więc inne oblicze Korčuli niż miejscowości nadmorskie, skupione na wnętrzu wyspy i lokalnych zwyczajach. Położenie między centralnym polem Korčuli a zachodnim wybrzeżem wyjaśnia, dlaczego Vela Luka, Prigradica i południowe zatoki przez stulecia były naturalnymi wyjściami Blata ku morzu.

Blato nie jest nadmorskim centrum, lecz starą wyspiarską osadą w żyznej kotlinie zachodniej Korčuli, podczas gdy jego obszar gminny schodzi na północy do Prigradicy, a na południu do Prižby, Gršćicy, Karbuny i Triportu. Taki układ wyjaśnia podwójny charakter miejscowości: kamienne domy, rolnictwo i życie społeczne skupiają się wokół Zlinja, natomiast kąpieliska i baza turystyczna są rozproszone po nadmorskich zatokach. Odrębność Blata tworzą przede wszystkim stowarzyszenie rycerskie Kumpanija, miejscowa mowa i lumblija, tradycyjne ciasto związane ze Wszystkimi Świętymi. Gaje oliwne, winnice i lokalne warsztaty nie są scenografią, lecz żywym łącznikiem między wnętrzem Blata a jego wybrzeżem o długości około 40 kilometrów.