Sikirevci

Sikirevci to osada w Slawonii, położona około 40 kilometrów na wschód od Slavonskiego Brodu, niedaleko Sawy i granicy z Bośnią i Hercegowiną. Miejscowość po raz pierwszy odnotowano w 1540 roku jako przeprawę rzeczną z promem, a podczas panowania osmańskiego w 1579 roku wspomniano ją jako miasteczko z 31 domami. Po okresie osmańskim Sikirevci stały się wsią Pogranicza Wojskowego i siedzibą piątej kompanii Pułku Brodzkiego, co do dziś można odczytać z regularnego, rzędowego układu domów. W centrum stoi kościół parafialny św. Mikołaja, którego fundamenty pobłogosławiono 29 maja 1848 roku, a sam kościół ukończono i poświęcono w 1851 roku. Najbardziej rozpoznawalnym żywym symbolem miejscowości jest jednak motyw sikirevski, szczególna odmiana koronki słonecznej wykonywana igłą na drewnianej ramie i tradycyjnie wstawiana do spódnic, fartuchów, obrusów i innych wyrobów tekstylnych. Umiejętność ta ma status chronionego niematerialnego dobra kultury, a zachowana ponjava France Rakitića z 1928 roku świadczy o wczesnej lokalnej produkcji. Sikirevci oferują zatem rzadkie połączenie historii pogranicza Posawiny, dziedzictwa sakralnego i wciąż żywej tradycji koronkarskiej, odpowiednie na krótką wizytę kulturalną w drodze między Slavonskim Brodem, Županją a slawońską Posawiną.

Sikirevci mają formę wydłużonej wsi posawskiej niedaleko Sawy, na obszarze, przez który od stuleci przechodzili ludzie zmierzający do przeprawy przez rzekę. Pierwsza wzmianka z 1540 roku bezpośrednio łączy je z promem, natomiast spis z 1579 roku odnotowuje je jako miasteczko z 31 domami. Po wyzwoleniu spod panowania osmańskiego miejscowość należała do Pogranicza Wojskowego i była siedzibą piątej kompanii Pułku Brodzkiego. Zabudowa szeregowa z połowy XVIII wieku pozostawiła charakterystyczny ciąg domów wzdłuż głównej drogi. Dzisiejszą tożsamość Sikirevców łączy XIX-wieczny kościół św. Mikołaja ze słoneczną koronką – motywem i lokalnym rękodziełem wykonywanym igłą na drewnianej ramie i włączanym do slawońskiego stroju ludowego.