Slatina

Slatina leży między równiną drawską a zboczami Papuku, a jej tożsamość odzwierciedlają neogotycki kościół św. Józefa, wiekowa sekwoja oraz historia pierwszego chorwackiego wina musującego. Kościół wznoszony w latach 1911–1919 ma dzwonnicę o wysokości 52 metrów i dominuje nad centralnym placem o tej samej nazwie. Niedaleko centrum rośnie sekwoja olbrzymia, wokół której utworzono EPIcentrum Sequoia z multimedialną wystawą, ścieżką edukacyjną, placem zabaw, hostelem i restauracją. Tradycja produkcji wina musującego w Slatinie sięga 1885 roku, kiedy arystokratyczna rodzina Schaumburg-Lippe rozpoczęła jego wytwarzanie; wino zostało nagrodzone na wystawie w Zagrzebiu w 1891 roku. Mieszkańcy i odwiedzający korzystają z jeziora Javorica, miejsca wypoczynku Bunarić, slatińskiego regionu winiarskiego oraz Parku 136. Slatińskiej Brygady, aby spędzać czas na świeżym powietrzu. Dworzec kolejowy przy ulicy Kolodvorska łączy miasto z kierunkiem drawskim, choć prace prowadzone w 2026 roku na części trasy Slatina–Virovitica okresowo powodują wprowadzenie autobusów zastępczych. Slatina łączy więc miejskie parki, architekturę sakralną i rekreację u podnóża Papuku, bez dużych odległości w obrębie samego miasta.

Slatina rozwinęła się na styku nizinnej Podrawiny i północnych zboczy Papuku, w żupanii viroviticko-podrawskiej. Jej miejski krajobraz wyznaczają Trg svetog Josipa, Park 136. slatinske brigade oraz smukła dzwonnica neogotyckiego kościoła parafialnego. Kolejnym ważnym symbolem miasta jest chroniona sekwoja włączona do nowoczesnego kompleksu EPIcentar Sequoia. Historia slatyńskiego wina musującego wiąże się z rodziną szlachecką Schaumburg-Lippe, która rozpoczęła produkcję w 1885 roku, a w 1891 roku otrzymała za wino wyróżnienie na Wystawie Gospodarczo-Leśnej w Zagrzebiu. Na południu miasto przechodzi w winnice, lasy i miejsca rekreacji, takie jak Javorica i Bunarić, dzięki czemu miejski rdzeń stopniowo łączy się z krajobrazem Papuku.