Oriovac

Oriovac to słoweńska miejscowość u podnóża Dilja, 24 kilometry na zachód od Slavonskiego Brodu i na północ od pola Jelas. Leży przy drodze i linii kolejowej między Novą Gradišką a Slavonskim Brodem, a jej znaczenie komunikacyjne widać już w położeniu między równiną Posawiny a winnymi zboczami. Najbardziej rozpoznawalnym historycznym szczegółem miejscowości jest Turecka Studnia, ośmiometrowa budowla na planie kwadratu, ze skośnymi ścianami i krenelażem. Źródła gminne datują ją na XVI wiek, natomiast kronika podaje, że osmańską twierdzę Surduk nad Oriovacem zbudowano w 1617 roku. W pobliskim parku stoi pomnik generała Franjo barona Filipovicia z 1880 roku, wzniesiony w podziękowaniu za pomoc podczas wielkiej powodzi w 1878 roku. Oriovac zachowuje także pamięć o iliryście Luce Iliciu Oriovčaninu oraz o Macie Gabriću, inicjatorze rozwoju fabryki mebli Oriolik. Dzisiejszy kościół parafialny św. Emeryka kontynuuje sakralną tradycję miejscowości, w której starszy kościół wzmiankowano jeszcze przed podbojami osmańskimi. Zwiedzanie Oriovaca naturalnie przybiera więc formę krótkiego spaceru po historycznym centrum, połączonego z wycieczką do winnic Dilja lub do sanktuarium w Slavonskim Kobašu.

Oriovac łączy trzy wyraziste krajobrazy: południowe zbocza Dilju, równinę pola Jelas oraz korytarz komunikacyjny Nova Gradiška–Slavonski Brod. Nazwa miejscowości wiązana jest z lokalizacją Oriova draga, a kronika gminna łączy średniowieczny rozwój z posiadłościami rodziny Giletić i późniejszą twierdzą. Rolnictwo obejmuje zboża, rzepak i winorośl, natomiast gospodarka stawowa należy do obrazu gospodarczego pola Jelas. Tożsamość przemysłową Oriovaca ukształtowała fabryka mebli Oriolik, która rozpoczęła działalność w 1959 roku. W centrum historyczne warstwy można odczytać poprzez kościół św. Emerika, Turecką Studnię, pomnik barona Filipovicia oraz popiersia Luki Ilića Oriovčanina i Maty Gabrića.